اول جلسه همه سفتاند. لبخند سفارشی، شانه بالا، نگاه به لنز بدون اینکه کسی خانه باشد پشت چشم.
من معمولاً یک کم حرف میزنم، بعد ساکت میشوم. دوربین را پایین میآورم. آدم نفس میکشد. همانجا را باید گرفت.
پرتره خوب ژست سخت نیست. یک لحظه است که طرف یادش میرود عکس میگیرد.